by 
ทั้งสองรีบหันกลับไปมอง แต่ก่อนที่พวกเขาจะมองเห็นกันชัดเจน พวกเขาก็ถูกโจมตีจากด้านหลังและถูกทำร้ายอย่างหนัก
ทั้งคู่เป็นลมหมดสติไปทันที
ถังเอ๋อเปาโล่งใจเมื่อเห็นถังหนวนหนิงโบกแท็กซี่แล้วออกไป
ถ้าพี่ชายของเขาไม่ได้บอกว่าเขาสามารถปกป้องแม่ได้อย่างลับๆ แต่ไม่ควรเปิดเผยตัวเว้นแต่จำเป็นจริงๆ เขาคงรีบวิ่งไปข้างหน้าเมื่อกี้นี้แล้ว!
แกกล้าดียังไงมาทำร้ายแม่สุดที่รักของถังเอ๋อเปา? แกไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?
หลังจากถังหนวนหนิงจากไป ถังเอ๋อเปาก็หันหลังกลับไปหาเสิ่นเจียวเยว่
เชิน เจียวเยว่ข้อเท้าพลิกและยังลุกไม่ขึ้น
ถังเอ๋อเปากระโดดโลดเต้นไปรอบๆ แล้วเริ่มตะโกนจากระยะไกล
“คุณป้า หลบหน่อย คุณขวางทางอยู่”
เชินเจียวเยว่หันศีรษะไปและเห็นถังเอ๋อเป่าวิ่งตรงมาหาเธอด้วยความเร็วระดับวิ่งร้อยเมตร
มันดูเหมือนเครื่องยิงจรวดขนาดเล็ก
ถ้าเขาเดินชนฉัน มันคงเจ็บมากแน่ๆ
“แก แก แก… ช้าลงหน่อย! เจ้าเด็กเหลือขอ ช้าลงหน่อย… อะ!”
ถังเอ๋อเปาพุ่งเข้าใส่เสิ่นเจียวเยว่ ผลักเธอกระเด็นไปไกลหลายเมตร
ถึงแม้เขาจะไม่สูงมากนัก แต่เขาเป็นนักสู้ที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีและแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ
น้ำตาของเสิ่นเจียวเยว่เอ่อล้นขึ้นอีกครั้งด้วยความเจ็บปวด
“แก…แก…อ๊าาาา เด็กใครเนี่ย! พ่อแม่ไปไหนหมด?!”
ถังเอ๋อเปาแสร้งทำเป็นเดินเข้าไปหา
“โอ้ คุณผู้หญิง ผมขอโทษด้วยครับ ผมหยุดรถไม่ได้เมื่อกี้ คุณผู้หญิงเป็นอะไรหรือเปล่าครับ มานี่ครับ ให้ผมช่วยคุณลุกขึ้น”
ถังเอ๋อเปาหาข้ออ้างช่วยเฉินเจียวเยว่ลุกขึ้น แต่กลับเหยียบมือที่บาดเจ็บของเธอเข้า
เชินเจียวเยว่กรีดร้องและพยายามผลักถังเอ๋อเปาออกไป แต่สุดท้ายถังเอ๋อเปากลับนอนทับเธออยู่
โชคดีที่มือเล็กๆ ของเธอไปแตะโดนข้อเท้าที่เคล็ดพอดี
ด้วยเสียง ‘แตก’ กระดูกของเสิ่นเจียวเยว่ก็หัก
“อ่า—” เชินเจียวเยว่เป็นลมหมดสติไปเพราะความเจ็บปวดทันที
จากนั้นถังเอ๋อเปาก็ลุกขึ้นปรบมือ เหลือบมองเสิ่นเจียวเยว่ แล้วพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา
แม่ของเธอเคยกล่าวว่า ผู้หญิง ผู้สูงอายุ และเด็ก เป็นกลุ่มที่อ่อนแอและไม่ควรถูกรังแก
แต่ผู้หญิงบางคนก็ไม่ใช่ผู้หญิงอย่างแท้จริง
เขาทำร้ายผู้หญิงหรือไม่? ไม่ใช่
เขากำลังต่อสู้กับปีศาจเพศหญิง สัตว์ประหลาดเพศหญิง ภัยพิบัติเพศหญิง และแมงป่องพิษ
เมื่อเห็นรถยนต์กำลังแล่นเข้ามา ถังเอ๋อเปาจึงแลบลิ้นใส่เสิ่นเจียวเยว่ที่หมดสติอยู่ แล้ววิ่งหนีไป
ถังหนวนหนิงเพิ่งกลับถึงบ้าน
ต้าเปาและซานเปาได้รับข่าวจากถังเอ๋อเปาแล้วว่าแม่ถูกรังแก
เมื่อเห็นรอยมือบนใบหน้าของแม่ เด็กชายตัวน้อยก็อดร้องไห้ไม่ได้ เขาค่อยๆ สัมผัสใบหน้าที่บวมแดงของแม่ หัวใจของเขาเจ็บปวดด้วยความโศกเศร้า
“แม่ครับ มันเจ็บ… ว๊าย…”
ถังหนวนหนิงรีบอุ้มเด็กทารกทั้งสามคนขึ้นมาปลอบโยน
“คุณแม่คะ ไม่เจ็บหรอกค่ะ คุณแม่แค่สะดุดล้ม คุณแม่ไม่เป็นไร ไม่เจ็บเลยค่ะ”
เด็กน้อยเกาะคอเธอแน่นพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น
ตาของถังต้าเป่าแดงก่ำและบวม เมื่อเห็นว่าแม่ไม่ยอมบอกความจริง เขาจึงไม่ซักถามรายละเอียดเพิ่มเติม แต่กลับนำถุงน้ำแข็งมาประคบที่ใบหน้าของถังหนวนหนิงแทน
ถังหนวนหนิงไม่เห็นเอ้อร์เปาจึงถามว่า “เอ้อร์เปาอยู่ไหน?”
“เออร์เปาลงไปทิ้งขยะข้างล่างแล้ว อีกสักครู่เขาก็น่าจะกลับมา”
ถังหนวนหนิงไม่ได้คิดอะไรมาก เธอรู้ว่าเอ้อร์เปาเป็นคนอารมณ์ร้อน และกลัวว่าเขาจะโวยวายถ้าเห็นรอยตบที่หน้าเธอ ดังนั้นเธอจึงปลอบเสี่ยวซานเปาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้า
เธอเพิ่งเข้าไปในห้องน้ำเมื่อถังเอ๋อเปาเดินกลับมา
แม่ไปไหน?
“จะไปล้างหน้าล้างตา”
ถังต้าเปาพาถังเอ๋อเปาเข้าไปในห้อง ปิดประตู แล้วกระซิบว่า
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ถังเอ๋อเปาโกรธมาก
“หนูก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกันค่ะ หนูอยู่ไกลจากแม่มากเลยไม่ได้ยินว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกัน หนูรู้แค่ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งพร้อมบอดี้การ์ดมาขวางทางแม่และยังทำร้ายแม่ด้วย คุณไม่ได้ถามแม่เกี่ยวกับสถานการณ์ที่แน่ชัดเหรอคะ?”
“คุณแม่บอกว่าเธอไปชนมัน แต่เธอไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ เราเลยไม่ได้บังคับเธอ”
“ฉันเคยปกป้องแม่และสั่งสอนพวกมันมาแล้ว”
ถังต้าเป่าขมวดคิ้ว
“ฉันรู้สึกมาตลอดว่าเมืองนี้ไม่เป็นมิตรกับแม่เลย แม่ไม่เคยมีความสุขเลยตั้งแต่เรามาอยู่ที่นี่ เราต้องหาให้เจอว่าทำไมแม่ถึงมาที่นี่ แล้วพาแม่กลับไปโดยเร็วที่สุด”
“แต่ถ้าแม่ไม่ยอมบอกหนูละคะ?”
“เราสืบหาข้อมูลเป็นการส่วนตัวและพบว่าคุณคอยปกป้องคุณแม่เวลาที่ท่านออกไปข้างนอก และคุณไม่ยอมให้คุณแม่ได้รับอันตรายอีก”
“โอเค ความปลอดภัยของแม่อยู่ในมือหนูแล้ว! อ้อ แล้วก็ แม่ไปทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์ที่บาร์คืนนี้นะ”
เซียวซานเป่าพูดด้วยดวงตาแดงก่ำว่า:
“คุณแม่คงออกไปทำงานหาเงินเพื่อใช้จ่ายในชีวิตประจำวันแน่ๆ ฉันเห็นคุณแม่กำลังหางานพาร์ทไทม์อยู่ช่วงบ่ายนี้เอง ฮือๆ…”
เมื่อพูดถึงเรื่องเงิน ถังต้าเป่ารู้สึกทั้งหมดหนทางและเสียใจอย่างสุดซึ้ง
ปีนี้เขาอายุห้าขวบแล้ว ถ้าเขาบอกแม่ว่าเขามีเงินในธนาคารหลายแสนล้าน แม่ที่แสนซื่อของเขาคงตกใจจนเป็นลม และอาจจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยก็ได้
ดี……
“ฉันจะคิดหาวิธีอื่นเพื่อให้เงินแม่นะ”
ในห้องน้ำ ถังหนวนหนิงยืนอยู่ใต้ฝักบัว หลับตาลง พยายามระบายความอึดอัดใจ
เธอรู้ว่าเธอไม่เคยล่อลวงผู้ชายคนไหนมาก่อนและมีจิตใจที่บริสุทธิ์ ดังนั้นเธอจึงคิดว่าผู้หญิงคนนั้นคงเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นคนอื่น และไม่ได้คิดอะไรมาก
มันเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดจริงๆ ที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้โดยไม่ทันตั้งตัว
ตอนที่ผมกำลังขายไวน์ ผมก็ไปเจอกับคนนิสัยแย่มากคนหนึ่ง
หลังจากออกจากบาร์ ฉันก็ไปเจอกับผู้หญิงสติไม่ดีคนหนึ่ง และโดนตบหน้าหลายครั้งโดยไม่มีเหตุผล!
โชคร้ายจัง!
หลังจากล้างหน้าเสร็จ ถังหนวนหนิงก็ลืมเรื่องนั้นไป
เซียวซานเปาทำบะหมี่น้ำใสให้เธอหนึ่งชาม โรยด้วยต้นหอมและผักชีที่เธอชอบ และใส่ไข่ลวกสองฟองลงไปด้วย
ถังหนวนหนิงรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ จึงโน้มตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าของเด็กน้อยและจูบเขาอย่างดูดดื่ม
“ลูกน้อยทั้งสามคนของเราน่ารักที่สุด พวกเขาคือเทวดาตัวน้อยของแม่”
ใบหน้าของเด็กน้อยแดงก่ำเพราะถูกจูบหลายครั้ง เด็กน้อยขี้อาย
เมื่อเห็นรอยมือบนใบหน้าของถังหนวนหนิง เด็กน้อยก็รู้สึกเศร้าใจอีกครั้งจนตาแดงก่ำ
“คุณแม่คะ คืนนี้หนูขอนอนกับคุณแม่ได้ไหมคะ หนูอยากกอดคุณแม่ค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ต้าเปาและเอ้อร์เปาก็มองไปที่ถังหนวนหนิงด้วยสายตาที่คาดหวังเช่นกัน
ถังหนวนหนิงยิ้มและกล่าวว่า “แน่นอน คืนนี้เรานอนด้วยกันได้”
“เย้! เดี๋ยวฉันจะเล่าเรื่องตลกให้แม่ฟังทีหลังนะ”
“ฉันกำลังนวดให้คุณแม่ค่ะ”
“ฉันกำลังกล่อมแม่ให้หลับค่ะ”
ห้องเล็กๆ นั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ความรัก และความสุข
เพียงแค่เห็นเด็กน้อยทั้งสามคน หัวใจของถังหนวนหนิงก็เต้นแรงโดยไม่มีเหตุผล และความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ก็ผุดขึ้นมาในใจเธอ
มันเหมือนกับหัวใจทั้งดวงขาดส่วนหนึ่งไป
เธอรู้สึกแบบนี้บ่อยๆ ทุกครั้งที่ทั้งสี่คน—แม่ ลูกชาย และลูกๆ—ได้อยู่ด้วยกันและมีความสุข หัวใจของเธอก็จะเจ็บปวด
ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป แต่ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
มันเหมือนกับว่ามีเด็กถูกลักพาตัวไป
มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดมาก