by 
ฉันไม่สามารถอายัดบัตรธนาคารส่วนตัวของเธอได้ แล้วเธอจะไม่ใช้เงินเก็บของเธอหมดเหรอ? ช่วงนี้เธอใช้เงินจากบัตรเครดิตที่แม่ฉันให้มามากเกินไป ฉันเลยต้องเข้ามาดูแลเรื่องนี้
“เธอไม่มีเงินออมส่วนตัวมากนัก”
เฟิงชิงหัวเราะเบาๆ “เยอะมากเลยไม่ใช่เหรอ? ทรัพย์สินหลายสิบล้าน? เธอคิดว่าทุกคนเป็นเศรษฐีหรือไง? หลายคนหาเงินได้ไม่มากเท่านี้ตลอดชีวิต แล้วเธอยังคิดว่าไม่พออีกเหรอ? ฉันควรจะชดเชยให้เธอเมื่อกลับไปดีไหม?”
“เธอจงใจทำลายรถของฉัน ฉันถามพนักงานที่ร้าน 4S แล้ว ค่าซ่อมจะสูงถึงหลายแสน ถ้าฉันไม่เรียกร้องค่าชดเชยจากเธอ แล้วใครจะเรียกร้องล่ะ? เธอเป็นน้องสาวของฉัน แต่เธอเป็นน้องสาวของฉันจริงหรือ? เธอมีสายเลือดตระกูลเฟิงอยู่ในตัวหรือเปล่า? ถ้าเธอมีสายเลือดตระกูลเฟิงจริง ฉันก็สามารถปฏิเสธการเรียกร้องค่าชดเชยได้ ใช่ไหม?”
หัวหน้าตระกูลเฟิงถึงกับพูดไม่ออก
“ค่าเช่าบ้านและร้านค้าที่อยู่ในชื่อของเธอนั้นสูงถึงหลายหมื่น หรือบางเดือนก็หลายแสน ไม่ใช่ว่ามากกว่าคนอื่นหลายเท่า หรืออาจจะสิบเท่าด้วยซ้ำ”
“…เอาล่ะ นี่เป็นความผิดของเฟิงรัว เมื่อฉันกลับมา ฉันจะให้เธอจ่ายค่าซ่อมรถของคุณ ฉันจะเอาบัตรเครดิตที่ฉันให้เธอกลับคืน และคุณก็ลดเงินค่าใช้จ่ายของเธอลง ใจเย็นๆ นะ อย่าหาว่าฉันลำเอียงอีก”
เฟิงชิงคิดในใจว่า “นี่มันคือการลำเอียงชัดๆ”
“แม่ต้องการให้ฉันตัดเงินค่าใช้จ่ายรายเดือนของแม่จริงๆ เหรอ? ถ้าฉันตัด ฉันจะตัดทั้งหมดเลย แม่ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของตระกูลเฟิง ตระกูลเฟิงเลี้ยงดูแม่มาและใจดีกับแม่มาก แม่ควรตอบแทนบุญคุณตระกูลเฟิงแทนที่จะมาขอเงินจากพวกเขาต่อไป”
“ตัดเงินค่าใช้จ่ายรายเดือนของเธอออกไป แล้วให้เธอหาเงินใช้จ่ายเอง ให้เงินเธอจำนวนหนึ่งทุกเดือนเพื่อเป็นการตอบแทนครอบครัวเฟิงที่เลี้ยงดูเธอมา”
หัวหน้าตระกูลเฟิงกล่าวว่า “…ถ้าเฟิงชิงเกิดเรื่องนี้ขึ้น เธอจะสร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่”
“ถ้าแม่กลัวว่าเธอจะทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย ก็ไม่ควรแสร้งทำเป็นปล่อยให้ฉันจัดการเรื่องนี้คนเดียว”
หัวหน้าตระกูลเฟิงสำลักอีกครั้ง
“เฟิงชิง คืนนี้คุณไม่ให้เกียรติแม่ของคุณเลย คำพูดของคุณทั้งรุนแรงและเป็นปรปักษ์”
เฟิงชิงกล่าวด้วยความเสียใจว่า “ฉันทำงานล่วงเวลาที่บริษัท เสี่ยงชีวิตเพื่ออนาคตของตระกูลเฟิง ทำงานเหมือนทาส แต่กลับไม่ได้รับคำขอบคุณสักคำ แม่ยังตำหนิฉันอีกว่าทำงานไม่ดี ต่อให้ฉันทำเป็นดินเหนียว ฉันก็คงมีอารมณ์และโมโหได้เหมือนกัน”
“ถ้าฉันไม่ร้องไห้ แม่จะคิดว่าฉันเป็นฝ่ายผิด ถ้าฉันร้องไห้ แม่จะสงสารฉันและคิดว่าฉันกำลังรังแกเธอ”
“ฉันพูดจาแรงๆ บ้างไม่ได้เลยเหรอ? เธอโตมากับแม่ และความรักจากแม่ที่เธอได้รับนั้นควรจะเป็นของฉัน ฉันต้องทนทุกข์ทรมานและถูกกลั่นแกล้งมากมายขณะที่เธออยู่กับพ่อแม่ของเธอ เธอทำผิดต่อฉัน แต่แม่ของฉันกลับทำเหมือนว่าฉันเป็นฝ่ายทำผิดต่อเธอเสียเอง”
หัวหน้าตระกูลเฟิงยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ถูกลูกสาวของตัวเองดุด่าและตำหนิเสียแล้ว
“แม้แต่ทรัพย์สินส่วนตัวที่เฟิงรัวเป็นเจ้าของอยู่ในปัจจุบัน ก็ได้มาจากตระกูลเฟิง ในความคิดของผม บ้าน ร้านค้า และยานพาหนะทั้งหมดของเธอควรถูกคืนให้เธอ เพื่อที่เธอจะได้กลับไปอยู่กับพ่อแม่แท้ๆ ของเธอ”
“เฟิงชิง แม่พูดผิด เข้าใจไหม? หยุดพูดได้แล้ว พอแม่กลับมา แม่จะดุเฟิงรัวให้หนักเลย ส่วนทรัพย์สินส่วนตัวของเฟิงรัว ถ้ากล้าก็ไปเอาคืนได้เลย แม่ไม่สนหรอก”
รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นในดวงตาของเฟิงชิง เธอได้ลงมือทำอะไรบางอย่างแล้ว
เฟิงรัวให้คนอื่นเช่าร้านของเธอเพื่อทำธุรกิจ และเฟิงชิงก็เปิดร้านอยู่ข้างๆ ทำธุรกิจประเภทเดียวกันกับครอบครัวนั้น ทำให้เกิดการแข่งขันทางธุรกิจและส่งผลให้ธุรกิจของครอบครัวนั้นยากลำบากมากขึ้นเรื่อยๆ
ผู้ที่เช่าร้านค้าของเฟิงรัวได้ยกเลิกสัญญาเช่าและย้ายออกไปแล้ว
การทำธุรกิจขนาดเล็กในยุคนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ผู้เช่าของเฟิงรัวได้ยกเลิกสัญญาเช่าไปแล้ว ดังนั้นการหาผู้เช่าใหม่จึงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอ แม้ว่าเธอจะหาผู้เช่าใหม่ได้ แต่ด้วยเฟิงชิงที่กำลังหมายตาเธออยู่ ผู้เช่าเหล่านั้นก็มีแนวโน้มที่จะยกเลิกสัญญาเช่าอีกครั้ง
เป้าหมายของเฟิงชิงคือการลดรายได้ของเฟิงรัวลงอย่างมาก บังคับให้เธอขายร้านในราคาต่ำ ซึ่งจะทำให้ขายได้ยากในที่สุด
เฟิงรัวไม่ได้เป็นทายาทของตระกูลเฟิงอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่สมจริงที่เธอจะมีเงินเหลือไว้ลงทุน
เธอสั่งอายัดบัตรธนาคารของเฟิงรัวที่ใช้รับเงินค่าใช้จ่ายส่วนตัว และบัตรเครดิตที่แม่ให้เฟิงรัวใช้ตามใจชอบ แม้ว่าแม่จะกลับมา เธอก็จะไม่ปลดล็อกบัตรเหล่านั้น เพื่อให้เฟิงรัวสามารถใช้เงินได้เฉพาะจากเงินออมส่วนตัวของเธอเท่านั้น
เธอต้องการทำให้เฟิงรัวล้มละลายทีละเล็กทีละน้อย เมื่อเฟิงรัวล้มละลายแล้ว แม่ของเธอก็คงจะเกษียณ ถ้าเธอขึ้นมาบริหารต่อ สิ่งแรกที่เธอจะทำคือขับไล่เฟิงรัวออกจากตระกูลเฟิง เธอจะไม่ยอมให้เงินของตระกูลเฟิงไปสนับสนุนคนว่างงานที่ไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับตระกูลเฟิงอีกต่อไป!
“ไม่เป็นไร แม่กำลังจะวางสายแล้ว อย่าทำงานดึกเกินไป และขับรถด้วยความระมัดระวังด้วยนะ”
หัวหน้าตระกูลเฟิงให้คำแนะนำแก่ลูกสาวเพียงเล็กน้อย จากนั้นก็รีบวางสายโทรศัพท์
หลังจากวางโทรศัพท์ลง เธอยิ้มและพูดด้วยความพึงพอใจว่า “โหดเหี้ยมจริงๆ”
เธอรู้สึกโล่งใจ เพราะลูกสาวแท้ๆ ของเธอมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะสืบทอดตำแหน่ง
ด้วยความโหดเหี้ยมและไร้ความปรานีของเฟิงชิง ทำให้เธอรู้สึกมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าตระกูลเฟิงอยู่ในมือของเธอ
ในฐานะทายาทของพี่สาวคนโต อายิงต้องการผลักดันไห่หลิงออกไป ไห่หลิงจะเทียบเท่าเฟิงชิงของเธอได้หรือไม่?
ไห่หลิงเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่เปิดร้านอาหารเช้าและร้านอาหารด้วย เธอจึงยุ่งอยู่ตลอดเวลา และอาจไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะเดินทางไปเจียงเฉิงเพื่อแข่งขันกับเฟิงชิงเพื่อแย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าครอบครัว
เมื่อคิดเช่นนั้น หัวหน้าตระกูลเฟิงก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
แน่นอนว่าเธอยังต้องหาวิธีกำจัดร่องรอยของปัญหาให้หมดสิ้นเสียก่อน ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลเฟิงจะตกทอดไปยังสายเลือดของเธอได้ก็ต่อเมื่อลูกสาวและหลานสาวของพี่สาวคนโตของเธอเสียชีวิตไปหมดแล้วเท่านั้น
ถึงแม้จะยากมาก แต่เราจะค่อยๆ ทำไปทีละขั้นตอนและหาทางกำจัดพวกมันให้ได้!
หลังจากแม่วางสายแล้ว เฟิงชิงก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเช่นกัน
เธอนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หมุนสีดำแล้วหมุนมันไปมา
“บี๊บ บี๊บ—”
โทรศัพท์ของเธอดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความใหม่
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งเพื่อตรวจสอบข้อความใหม่ ซึ่งเป็นข้อความจากผู้ช่วยของเธอ คุณฟาง
นายฟางบอกกับเธอว่านายกงก็ไปตงกวนเช่นกัน แต่ได้ขึ้นเครื่องบินกลับเจียงเฉิงในคืนนั้นแล้ว
นอกจากนี้ เธอยังได้รับแจ้งว่าหัวหน้าตระกูลเฟิงจะกลับมาในวันพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้
การเดินทางไปตงกวนของหัวหน้าตระกูลเฟิงไม่ราบรื่นนัก แม้ว่าเขาจะได้พบกับนางชาง แต่การพบปะก็จบลงอย่างไม่สวยงาม
หลังจากได้รับข้อความจากคุณฟางแล้ว เฟิงชิงก็เงียบไปนานก่อนจะตอบกลับมาเพียงคำเดียวว่า “อืม”
คุณฟางรีบส่งข้อความไปถามอีกว่า “คุณผู้หญิงไม่สบายใจหรือเปล่าครับ/คะ?”
“ฉันโดนเฟิงรัวกล่าวหาเป็นคนแรก แล้วฉันก็โดนแม่ดุอีก ฉันไม่พอใจเลย”
จากนั้นคุณฟางก็ถามเธอว่า “ให้ผมไปรับคุณผู้หญิงแล้วพาเธอไปขับรถเล่นเลยดีไหมครับ?”
เฟิงชิงตอบตกลงโดยไม่ลังเล
เธอกลับมาได้แค่สองปีเท่านั้น ซึ่งไม่นานพอ และเธอก็ไว้ใจได้แค่คนสนิทไม่กี่คนเท่านั้น
คุณฟางเป็นคนที่ผมไว้ใจมากที่สุด
คุณฟางอายุมากกว่าเธอไม่กี่ปี และทั้งสองไม่เพียงแต่เป็นเจ้านายและลูกน้องเท่านั้น แต่ยังเป็นเพื่อนกันอีกด้วย
ทุกครั้งที่เธอถูกแม่ดุ คุณฟางจะอยู่เคียงข้างเธอ ให้คำแนะนำ และปลอบโยนเธอ
คุณฟางเป็นผู้ช่วยของเธอ ทั้งตอนนี้และตลอดไป ทั้งสองจะทำงานร่วมกันไปตลอดชีวิต นับตั้งแต่วินาทีที่เขาเข้ามาอยู่เคียงข้างเธอ ชีวิตของคุณก็ผูกพันกับเธอ และเขาก็จะจงรักภักดีต่อเธอเพียงผู้เดียวตลอดไป
“คุณผู้หญิงกำลังรอผมอยู่ที่บริษัท ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลยครับ ใช้เวลาประมาณสิบนาที ถนนมีรถเยอะมาก ผมเลยขับเร็วไม่ได้ครับ”
ที่จริงแล้ว คุณฟางอยู่ไม่ไกลจากเฟิงชิงมากนัก
เพราะเขาต้องไปทำธุระและจัดการเรื่องต่างๆ ให้เฟิงชิงอยู่เสมอ