by 
“เรามาถึงแล้ว นี่คือบ้านของฉัน”
เฉิงฉินพาซู่เติ้งเข้าไปในบ้านที่เขาเองสร้าง ซึ่งมีลานบ้านเล็กๆ อยู่ด้านหลัง
ซู่เติ้งรู้ที่อยู่ของตระกูลเฉิง เขาสืบประวัติญาติว่าที่ภรรยาอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว
ตระกูลเฉิงอาจไม่ร่ำรวยมากนักในเมืองหยุนเฉิง แต่สำนักวิชาการต่อสู้ของพวกเขามีชื่อเสียงมาก แม้ว่าความมั่งคั่งของครอบครัวอาจไม่เทียบเท่ากับตระกูลชนชั้นสูงอย่างแท้จริง แต่ก็มากกว่าหลายครอบครัวทั่วไป
นอกจากจะเป็นเจ้าของบ้านในถนนสายนี้แล้ว พวกเขายังเป็นเจ้าของบ้านอีกหลายหลังในที่อื่นๆ ด้วย
ที่ดินที่โรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้ตระกูลเฉิงตั้งอยู่ ก็เป็นที่ดินที่ตระกูลเฉิงซื้อไว้เช่นกัน
แผนของพ่อของเฉิงคือการสร้างบ้านให้ลูกชายคนโต ซึ่งจะเป็นเสาหลักของครอบครัวและสืบทอดสำนักวิชาการต่อสู้ของตระกูลเฉิงในอนาคต ส่วนอพาร์ตเมนต์เหล่านั้นก็จะแบ่งให้แก่ลูกชายคนเล็กและลูกสาวคือเฉิงฉิน
ถ้าพ่อของเฉิงหาเงินได้มากพอที่จะซื้อบ้าน พ่อก็จะซื้อที่ดินและสร้างบ้านของตัวเอง จากนั้นก็จะแบ่งบ้านที่สร้างเสร็จแล้วนั้นให้แก่ลูกชายทั้งสองคน นอกจากจะให้เฉิงฉินหนึ่งห้องเป็นสินสมรสแล้ว ห้องอื่นๆ ก็สามารถปล่อยเช่าได้ และคู่สามีภรรยาสูงวัยก็สามารถใช้ค่าเช่าเป็นค่าครองชีพได้
บ้านที่ครอบครัวเฉิงสร้างเองและอาศัยอยู่ปัจจุบันนั้น มีลักษณะเป็นบ้านที่มีหน้าร้านสามด้าน และกว้างขวางกว่าบ้านของเพื่อนบ้านมาก
มีการสร้างป้อมยามไว้ที่ทางเข้าลานบ้าน เมื่อเข้าไปข้างใน สิ่งแรกที่เห็นคือกำแพงกั้นที่มีอักษร “福” (โชคดี) ขนาดใหญ่ติดอยู่ตรงกลาง
ซู่เติ้งเดินตามเฉิงฉินเข้าไปในลานบ้านและเห็นอักษร “ฟู่” ขนาดใหญ่ เขาพูดว่า “ฉันคิดว่าประตูบ้านของคุณน่าจะมีอักษร “อู๋” ขนาดใหญ่เสียอีก”
“เมื่อก่อนมันมีตัวอักษร ‘ศิลปะการต่อสู้’ ตัวใหญ่ๆ ติดอยู่ แต่แม่ผมดึงมันลงมา ทุกครั้งที่พ่อผมเอามาติด แม่ก็จะดึงมันลงมาอีก แม่บอกว่าเธอไม่สนใจหรอกว่าโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้จะเต็มไปด้วยป้ายนั้น แต่เธอไม่สามารถติดอะไรที่เกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้ในบ้านของตัวเองได้ ดังนั้นต่อมาพ่อผมก็เลยเลิกติดมัน”
“แม่ของฉันปล่อยให้ฉันตกแต่งบ้านได้ตามใจชอบ และพ่อก็ไม่เข้ามาแทรกแซง เพื่อหลีกเลี่ยงการทะเลาะกันระหว่างสองสามีภรรยา พ่อของฉันเก่งศิลปะการต่อสู้มาก แต่แม่ของฉันสามารถไล่จับเขาได้หลายช่วงตึก ทุกคนรู้ว่าพ่อของฉันถูกภรรยาควบคุม”
เฉิงฉินเห็นด้วยกับคำพูดของซู่เติ้ง เพราะเธอได้เห็นวิถีชีวิตของพ่อแม่และการที่พ่อเอาใจใส่แม่มานานหลายสิบปี
แม่ของเธอไม่ได้กังวลว่าสามีจะทำร้ายเธอ และพ่อของเธอก็คงไม่คิดเช่นนั้นเช่นกัน เธอต้องคิดให้รอบคอบว่าใครจะเป็นผู้ชนะและใครจะเป็นผู้แพ้หากพวกเขาต้องต่อสู้กัน ก่อนที่พวกเขาจะได้พบกันด้วยซ้ำ
นอกจากนี้ เธอยังฝึกศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก แต่เธอก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ลงมือทำร้ายก่อน เธอก็จะไม่ใช้ความรุนแรงในครอบครัว
“พ่อ แม่ มีแขกมาค่ะ”
เฉิงฉินตะโกนเสียงดังขณะเดินเข้าไปข้างใน
ขณะที่แม่ของเฉิงกำลังทำอาหารอยู่ในครัว พ่อของเฉิงได้ยินเสียงลูกสาวเรียก จึงเดินออกมาจากบ้านและตอบรับเสียงเรียกนั้น
ใครอยู่บ้าง?
นายเฉิงถามด้วยความสงสัย
เมื่อเขาเห็นชายแปลกหน้าคนหนึ่งกับลูกสาว เขาก็รู้สึกทึ่งในความหล่อเหลาและสง่างามของชายคนนั้น ชายคนนั้นแผ่รัศมีแห่งความสูงส่งและบุคลิกที่น่าเกรงขาม เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนธรรมดา
คุณเฉิงรู้สึกตกใจเล็กน้อย
เพราะเขาไม่รู้จักซู่เติ้ง
“พ่อ.”
เฉิงฉินรีบเดินไปหาพ่อของเธอและแนะนำซูเติ้งให้รู้จักพลางกล่าวว่า “พ่อคะ คุณซูคนนี้มาจากตงกวนค่ะ หนูเคยช่วยเขาแก้ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ที่ตงกวน เขาได้ยินว่าตระกูลเราเปิดโรงเรียนสอนวิชาการต่อสู้และพ่อก็เก่งมาก เขาเลยอยากมาเป็นศิษย์ของพ่อค่ะ”
บาทหลวงเฉิง: “…เพื่อเป็นศิษย์และเรียนศิลปะการต่อสู้?”
โรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้ของพวกเขาเปิดรับเฉพาะเด็กเป็นนักเรียนเท่านั้น โดยเด็ก ๆ เริ่มฝึกฝนตั้งแต่อายุยังน้อย และบางคนก็ฝึกฝนต่อไปจนถึงวัยผู้ใหญ่ อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่เคยรับผู้เริ่มต้นเรียนที่มีอายุสามสิบกว่าปีเลย
ซูเติ้งดูอ่อนเยาว์มาก ในสายตาของเฉิงฉิน เขาดูเหมือนอายุเพียงยี่สิบต้นๆ แต่พ่อของเฉิงฉินซึ่งมีสายตาเฉียบคม กลับเดาได้ทันทีว่าซูเติ้งอายุสามสิบต้นๆ
“พ่อคะ เข้าไปข้างในคุยกันเถอะค่ะ”
เฉิงฉินสังเกตได้จากสีหน้าของพ่อว่าเขาคงไม่ยอมรับซูเติ้งแน่
ไม่เพียงแต่พ่อของเธอจะประหลาดใจเท่านั้น เธอยังประหลาดใจเองด้วยเมื่อซู่เติ้งพูดคำเหล่านั้นในตอนนั้น
เป็นอีกเรื่องที่ไม่จบ