นิยายครอบครัว อ่านนิยาย นิยายจีน นิยายแปล นิยายออนไลน์
หกปีก่อน ถัง หนวนหนิง เสียพรหมจรรย์อย่างไม่คาดคิด ป๋อ หยานเฉิน กล่าวหาว่าเธอไม่ซื่อสัตย์และไล่เธอออกจากบ้านพร้อมกับข้อตกลงหย่าร้าง ทิ้งให้เธอไม่มีอะไรเหลือเลย
หกปีต่อมา เธอกลับมาพร้อมกับลูก เมื่อเห็นตัวเองในร่างจิ๋วอยู่ข้างๆ เธอ เขาก็รู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือตัวเขาเอง เขารู้สึกผิดบาป ทั้งประหลาดใจและดีใจ
จากนั้นเป็นต้นมา ซีอีโอผู้เย็นชาเปลี่ยนไปเป็นคนตามตื้อที่อยากจะขึ้นไปบนเตียงของเธอทุกคืน ต่อมาเมื่อได้ยินว่าเธอกำลังจะแต่งงาน เขาก็บุกเข้าไปในโรงแรมและทำลายงานแต่งงาน พร้อมกับกัดฟันพูดว่า “สามีของเธอยังไม่ตาย!” ทุกคนต่างตกตะลึง “!!!!!!!!!”
ลูกชายคนโตส่ายหัวอย่างพูดไม่ออก “ผมไม่อยากรู้จักผู้ชายคนนี้” ลูกชายคนที่สองปิดตาด้วยความรังเกียจ “น่าอายมาก ผมทนดูไม่ได้ ผมทนดูไม่ได้จริงๆ” ลูกชายคนที่สามดูเป็นกังวล “โอ้ ไม่นะ พ่อต้องโดนตีคืนนี้แน่เลย” ลูกชายคนที่สี่ขมวดคิ้ว หน้ามืดลง และกลอกตาอย่างแรงจนดูเหมือนจะขึ้นไปบนฟ้า พูดไม่ออกเลย มีเพียงลูกสาวคนเล็กที่สวมชุดเจ้าหญิงวิ่งเข้ามา ดึงเสื้อผ้าของ โบ หยานเฉิน เอียงศีรษะเล็กๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงน่ารักไร้เดียงสาว่า “พ่อคะ แม่เป็นเพื่อนเจ้าสาวไม่ได้เหรอคะ?”
ป่อ หยานเฉิน: “…” นี่คือช่วงเวลาที่น่าอึดอัดใจที่สุดของปีเลย!
ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หมายเลข 1… คฤหาสน์หลังใหญ่นั้นดูเย็นชาและไร้ชีวิตชีวา โบ๋หยานเฉินถือบะหมี่ที่เขาทำเองขึ้นไปชั้นบน ขณะที่เสิ่นเปายังคงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองไปยังทิศทางของประตู ร่างเล็ก ๆ นั้นดูโดดเดี่ยวและไร้ที่พึ่ง …
ทั้งสองรีบหันกลับไปมอง แต่ก่อนที่พวกเขาจะมองเห็นกันชัดเจน พวกเขาก็ถูกโจมตีจากด้านหลังและถูกทำร้ายอย่างหนัก ทั้งคู่เป็นลมหมดสติไปทันที ถังเอ๋อเปาโล่งใจเมื่อเห็นถังหนวนหนิงโบกแท็กซี่แล้วออกไป ถ้าพี่ชายของเขาไม่ได้บอกว่าเขาสามารถปกป้องแม่ได้อย่างลับๆ แต่ไม่ควรเปิดเผยตัวเว้นแต่จำเป็นจริงๆ เขาคงรีบวิ่งไปข้างหน้าเมื่อกี้นี้แล้ว! แกกล้าดียังไงมาทำร้ายแม่สุดที่รักของถังเอ๋อเปา? แกไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม? …
เหอจิงเฉิงเข้าใจป๋อหยานเฉินเป็นอย่างดี เขาคิดถึงแต่แม่แท้ๆ ของเสินเป่า และเขาก็กตัญญูยิ่งกว่าหลิวเซี่ยฮุยมาตลอดหลายปี ผู้หญิงมากมายต่างพยายามเข้าหาเขา แต่ไม่มีใครเลยที่สามารถเข้าใกล้เขาได้ เชินเจียวเยว่มีโอกาสได้ติดต่อกับเขาบ่อยขึ้น แต่เธอก็ไม่เคยสนิทสนมกับเขาอย่างแท้จริง สีหน้าของป๋อหยานเฉินดูไม่ดีนัก ภาพของถังหนวนหนิงที่เขย่งเท้าโอบกอดเขาด้วยแขนข้างหนึ่งและคว้าเนคไทของเขาด้วยแขนอีกข้างพร้อมกับจูบเขา …
โบหยานเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะเหลือบมองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม สีหน้าของเขาอ่านไม่ออก โจวเซิงยิ้มและทักทายเธอว่า “คุณถัง ยินดีที่ได้พบคุณอีกครั้ง” ถังหนวนหนิงเดาว่าพวกเขาคงเห็นมันเมื่อสักครู่แล้ว จึงกลืนน้ำลายด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจะพูดอะไรออกไป เสียงของเสินไห่ก็ดังมาจากด้านหลังเธอ …
พวกเขาต้องพักโรงแรมและกินดอกไม้ ถึงแม้ลูกชายทั้งสามคนของเธอยังเด็กและกำลังเติบโต แต่พวกเขาก็ไม่สามารถกินซาลาเปาธรรมดาๆ กับเธอได้ ผลไม้และผัก นม ไข่ อาหารทะเล เนื้อสัตว์ ฯลฯ …
ถังหนวนหนิงโกรธจัด “ฉันพูดความจริงนะ แต่คุณไม่เชื่อฉัน คุณอยากได้ยินอะไรกันแน่? คุณอยากให้ฉันพูดอะไร? ฉันไม่ได้อยากเข้าใกล้คุณ และไม่มีใครสั่งให้ฉันทำอย่างนั้น ถ้าฉันทำได้ ฉันอยากอยู่ห่างจากคุณให้มากที่สุด และคงจะดีที่สุดถ้าเราไม่เจอกันอีกเลย!” …
ถังหนวนหนิงไม่มีที่ระบายความโกรธแค้นและความคับข้องใจที่ท่วมท้นอยู่ภายใน เธอจึงร้องไห้ออกมา “ทำไมคุณถึงใจร้ายขนาดนี้? คุณทำร้ายฉันมามากพอแล้วไม่ใช่เหรอ? คุณต้องการอะไร? คุณพยายามจะทำอะไรกันแน่?!” โบ๋หยานเฉินตกตะลึงเมื่อเห็นเธอร้องไห้ ทันใดนั้น ภาพของแม่ของเสินเป่าที่กำลังร้องไห้อยู่ใต้ร่างเขาในคืนนั้นก็แวบเข้ามาในความคิดของฉัน ในห้องไฟดับ …
ไม่มีใครรู้ว่าถังหนวนหนิงพูดอะไร แต่ไม่กี่นาทีต่อมา เด็กชายตัวเล็กก็เดินเข้ามาหาเธอ เขาโอบกอดคอเธอแน่นและซบหน้าลงบนไหล่เธอพลางร้องไห้ ถังหนวนหนิงอุ้มเด็กไปที่สวนสาธารณะข้างๆ นั่งลงบนสนามหญ้า และพูดคุยกับเด็ก ครึ่งชั่วโมงต่อมา เด็กก็หลับไปในอ้อมแขนของเธอ เมื่อเห็นเช่นนั้น …
ข้อความขนาดใหญ่หลายบรรทัดปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นเพียงการเตือนสติ หากคุณกล้ารังแกหญิงสาวคนนี้อีก ฉันจะจัดการคุณแน่! คุณโบ คุณควรระวังตัวให้ดี พนักงานทุกคนของกลุ่มบริษัทโบต่างงุนงงเป็นอย่างยิ่ง ทุกคนต่างจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างจดจ่อ ลืมไปว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และเริ่มนินทากัน …
ในขณะเดียวกัน ถังหนวนหนิงก็ถูกเด็กๆ ทั้งสามคนพาตัวกลับไปยังที่พักใหม่ของเธอเรียบร้อยแล้ว เมื่อไม่นานมานี้ เด็กน้อยทั้งสามคนออกมาหลังจากล้างหน้าเสร็จ แต่พวกเขาไม่เห็นเธอ และประตูยังเปิดอยู่ ทำให้พวกเขากังวลมาก หลังจากตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดและพบว่าเธอถูกลักพาตัวไป ถังต้าเป่าจึงรีบไปช่วยเหลือเธอ! …
by