by 
“พ่อของฉันทำพินัยกรรมไว้ก่อนเสียชีวิต โดยยกทรัพย์สินส่วนตัวก่อนแต่งงานทั้งหมดให้ฉัน แม่ของคุณฉวยโอกาสจากความเยาว์วัยของฉันและยึดทรัพย์สินของครอบครัวที่เป็นของฉันไป ส่วนทรัพย์สินอีกครึ่งหนึ่งที่เป็นสินสมรสระหว่างแม่และพ่อของคุณนั้น แม่ของคุณเอาไปนานแล้ว”
หนิงหยุนชูอายุเพียงสองขวบเมื่อบิดาแท้ๆ ของเธอเสียชีวิต อย่างไรก็ตาม ตอนที่บิดาของเธอทำพินัยกรรม มีผู้คนมากมายมาร่วมเป็นสักขีพยาน หลายคนไม่เข้าใจว่าทำไมบิดาของเธอถึงทำพินัยกรรมตั้งแต่อายุยังน้อย ป้าของเธอเล่าว่า เป็นเพราะบิดาแท้ๆ ของเธอรักลูกสาวมาก จึงทำพินัยกรรมล่วงหน้าตั้งแต่อายุยังน้อย
เขาได้ยกทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมดที่มีก่อนแต่งงานและทรัพย์สินร่วมสมรสครึ่งหนึ่งให้แก่เธอ
วิลล่าหลังนี้ปู่ย่าตายายซื้อให้พ่อใช้เป็นบ้านจัดงานแต่งงาน ดังนั้นจึงเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของพ่อก่อนแต่งงาน และถูกยกให้แก่เธอ
หุ้นในบริษัทของหนิงเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของบิดาเธอที่ได้รับมาก่อนแต่งงาน และถูกยกให้แก่เธอ
แม้ว่าตระกูลหนิงจะไม่ได้มีเงินมากมายนักในอดีต แต่พวกเขาก็ไม่ได้ยากจนเช่นกัน
มูลค่าทรัพย์สินส่วนตัวของพ่อเธอเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวแล้วในตอนนี้
หนิงซือฉีพูดไม่ออก อ้าปากค้างด้วยความไม่เชื่อเมื่อหนิงหยุนชูโต้แย้งเธอ
บ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่นั้นเป็นของหนิงหยุนชูมาโดยตลอด
เธอไม่เคยได้ยินพ่อแม่พูดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย
คฤหาสน์หลังใหญ่ขนาดนี้จะเป็นของหนิงหยุนชูเพียงคนเดียวได้อย่างไร?
หลังจากนั้นไม่นาน หนิงซือฉีก็สงบสติอารมณ์ลงและพูดด้วยความไม่เชื่อว่า “นี่มันเป็นไปได้อย่างไร? ฉันเกิดและโตที่นี่ นี่คือบ้านของฉัน มันกลายเป็นบ้านของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่? คุณโกหก คุณสร้างเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อยึดบ้านของฉัน”
“คุณเปิดประตูห้องนอนพ่อแม่ได้ใช่ไหม? ฉันว่าโฉนดที่ดินน่าจะถูกเก็บไว้ในตู้เซฟในห้องนอนพ่อแม่คุณแน่เลย ไปเปิดตู้เซฟแล้วเอาโฉนดออกมาดูสิ”
หนิงหยุนชูรู้ว่าพ่อแท้ๆ ของเธอทำพินัยกรรมไว้ แต่โฉนดที่ดินของบ้านที่เป็นของเธอไม่ได้อยู่ในครอบครองของเธอ
เธอได้ยินจากป้าของเธอว่า เนื่องจากตอนนั้นเธออายุเพียงสองขวบ แม้ว่าพ่อของเธอจะโอนกรรมสิทธิ์บ้านเป็นชื่อเธอขณะที่เขายังมีชีวิตอยู่ แต่โฉนดที่ดินควรจะเป็นของแม่ของเธอ เพราะเธอยังเด็กเกินไป
เธอไม่เคยเห็นโฉนดที่ดินมาก่อน เพราะก่อนหน้านี้เธอตาบอดจึงมองไม่เห็น
เธอสามารถมองเห็นได้อีกครั้งแล้ว แต่ห้องของพ่อเลี้ยงและแม่ของเธอมีระบบล็อกแบบรหัส และเธอไม่รู้รหัสผ่าน จึงเข้าไปไม่ได้
จ้าน อี้เฉิน กล่าวว่าเขาจะขอให้ใครสักคนมารื้อประตูนั้นออก
เธอวางแผนจะถามน้องชายเมื่อเขากลับมา และถ้าเขาไม่รู้รหัสผ่าน เธอก็จะพังประตูนั้นทิ้ง
เนื่องจากหนิงซือฉีออกมาแต่เช้า พวกเขาจึงฉวยโอกาสที่เธอเข้าไปเปิดประตู แล้วขอให้เธอขนของทั้งหมดออกไป เพื่อที่จากนี้ไป บ้านหลังนี้จะเป็นของเธอและน้องชายเพียงคนเดียว
แน่นอนว่าเธอไม่สนใจเลยว่าหนิงเทียนเล่ยจะไม่ต้องการมาอยู่กับเธอซึ่งเป็นพี่สาวของเขาหรือไม่
เมื่อเทียนเล่ยเรียนจบ เธอจะมอบส่วนแบ่งทรัพย์สินให้เขา และเขาจะจัดการมันอย่างไรก็ได้ตามใจชอบ เขาจะซื้อบ้านหรือรถยนต์แล้วนำไปลงทุนต่อก็ได้ เธอจะไม่เข้าไปแทรกแซง
“แน่นอน ฉันรู้ ถ้าคุณให้ฉันเข้าไป ฉันจะไปเปิดประตูห้องพ่อแม่แล้วหยิบโฉนดที่ดินออกมาดูว่าชื่อใครอยู่ในนั้น”
หนิงซือฉีคิดว่าหนิงหยุนชูตาบอด ต่อให้เธอเปิดประตูห้องพ่อแม่และหยิบโฉนดที่ดินออกมา หนิงหยุนชูก็คงมองไม่เห็นชื่อใครอยู่ดี แล้วถ้าหนิงหยุนชูบอกว่าเป็นชื่อพ่อแม่ของเธอ เธอจะทำอะไรได้ล่ะ?
ถ้าพ่อแท้ๆ ของหนิงหยุนชูฉลาดและมองการณ์ไกลขนาดนั้น เขาคงไม่ถูกพ่อแม่ของเธอฆ่าตายหรอก
พ่อแท้ๆ ของหนิงหยุนชูไม่ได้มีลางสังหรณ์ เขารู้ว่าตนเองและภรรยาอยู่ด้วยกันโดยไม่เต็มใจ และลูกสาวของพวกเขาน่าจะเป็นลูกคนเดียว ด้วยความรักที่มีต่อลูกสาว เขาจึงยกทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมดให้ลูกสาวคนเดียวของเขาตั้งแต่เนิ่นๆ
เขาไม่คาดคิดเลยว่าความรักที่มีต่อลูกสาวจะช่วยรักษาทรัพย์สินส่วนหนึ่งของครอบครัวไว้ให้เธอ เพื่อที่เมื่อเธอเติบโตเป็นผู้ใหญ่และมีอำนาจ เธอจะสามารถทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของเธอได้
หนิงหยุนชูกล่าวอย่างใจเย็นว่า “หนิงซือฉี ข้าจะทำให้เจ้าพ่ายแพ้เอง”
เธอหันหลังกลับ สัมผัสตัวรถ จากนั้นเปิดประตู ขึ้นรถ และสั่งคนขับว่า “พาฉันกลับไปที่หน้าบ้าน”
จากนั้นเขาก็พูดกับพ่อบ้านว่า “ให้เธอเข้ามากับข้า”
เมื่อหนิงซือฉีเห็นว่าหนิงหยุนชูยังคงสัมผัสตัวรถอยู่เมื่อเธอกลับมาถึงรถ เธอก็ล้มเลิกความสงสัยก่อนหน้านี้และสรุปว่าหนิงหยุนชูยังคงตาบอดอยู่
จากนั้นฉันก็เลิกกังวล
เธอเข้าไปเอาโทรศัพท์ก่อน แล้วค่อยจัดการเรื่องบัตรธนาคารทีหลัง
หลังจากนั้นไม่กี่นาที
สองพี่น้องเดินขึ้นไปชั้นบนทีละคน
หนิงซีฉีเดินนำหน้าสุด
ด้วยความกลัวว่าหนิงหยุนชูจะเปลี่ยนใจอีก เธอจึงสั่งให้ลากเธอออกไป
ตอนนี้หนิงหยุนชูเข้ามาแทนที่ทุกคนในบ้านหลังนี้แล้ว และคนเหล่านั้นจะไม่ฟังเธออีกต่อไป
เธอต้องรีบคว้าของของเธออย่างรวดเร็ว
Ning Yun Chu เดินอย่างสบายๆ
ระหว่างทาง เธอได้รับโทรศัพท์จากจ้านอี้เฉิน และเธอหยุดอยู่บนบันไดเพื่อคุยโทรศัพท์กับเขาเป็นเวลานาน
หลังจากคุยโทรศัพท์สักพัก หนิงหยุนชูจึงขึ้นไปชั้นบน
เมื่อเธอขึ้นไปถึงชั้นสอง เธอก็เห็นหนิงซือฉีเดินออกมาจากห้อง หนิงซือฉีถือกระเป๋าเฮอร์เมสใบใหม่ที่เธอซื้อก่อนเข้าไปในห้อง โดยไม่ต้องถาม เธอก็รู้ว่าหนิงซือฉีกลับเข้าไปในห้องเพื่อไปเอาของ ดูเหมือนว่าเธอจะลำบากมาสองวันแล้วเพราะไม่มีโทรศัพท์หรือเงิน
ดวงตาสวยของหนิงหยุนชูเป็นประกายขณะที่เธอยอมให้หนิงซือฉีรับของเหล่านั้นไป เพราะบัตรธนาคารของหนิงซือฉีถูกเธออายัดไว้แล้ว ดังนั้นหนิงซือฉีจึงไม่สามารถใช้เงินจากบัตรนั้นได้แม้จะออกไปข้างนอกก็ตาม
หนิงซีฉียังเด็กและไม่มีงานทำหรือแหล่งรายได้ใดๆ บัตรธนาคารที่พ่อแม่ให้มานั้นเป็นเพียงเงินค่าใช้จ่ายส่วนตัว ซึ่งลงทะเบียนไว้ในชื่อบริษัท ทุกเดือนจะมีเงินจำนวนมากโอนจากบัญชีบริษัทเข้าบัตรธนาคารของเธอ เพื่อให้เธอสามารถใช้ชีวิตอย่างหรูหราได้
เมื่อหยุนชูยี่เข้าบริหารบริษัทของหนิง เธอก็ทำการอายัดบัตรธนาคารของหนิง
หนิงซือฉีเหลือบมองหนิงหยุนฉู่ด้วยสีหน้าเย้ยหยัน แล้วพูดเสียงดังว่า “หนิงตาบอด อีกไม่นานข้าจะทำให้เจ้าแพ้เอง แล้วมาดูกันว่าใครจะไล่ใครออกไป”
หนิงหยุนชูกล่าวอย่างใจเย็นว่า “ไปเอาโฉนดที่ดินมา แล้วคุณจะรู้เอง”
“รอตรงนี้นะ เดี๋ยวฉันจะแสดงให้คุณดูเดี๋ยวนี้”
หนิงซือฉีเดินตรงไปยังห้องของพ่อแม่และป้อนรหัสผ่านต่อหน้าหนิงหยุนชู เนื่องจากหนิงหยุนชูตาบอดจึงมองไม่เห็นรหัสผ่านที่เธอป้อน
หลังจากใส่รหัสผ่านแล้ว หนิงซือฉีก็ผลักประตูเปิดออกแล้วเดินเข้าไป เธอเป็นลูกคนโปรดของพ่อแม่ และเธอไม่เพียงแต่รู้รหัสผ่านประตูเท่านั้น แต่ยังรู้รหัสผ่านตู้นิรภัยในห้องของพ่อแม่ด้วย
เธอคิดว่าหยุนชูมองไม่เห็น และไม่กังวลว่าหยุนชูจะเห็นรหัสผ่าน ปล่อยให้หยุนชู “คลำทาง” เข้าไปเอง
หนิงซีฉีใส่รหัสผ่านตู้นิรภัย เปิดประตูตู้นิรภัย และเห็นเงินสดหลายปึกอยู่ข้างใน แต่ละปึกมีเงิน 100,000 หยวน รวมเป็นเงินหลายแสนหยวน
โดยไม่ลังเล หนิงซือฉีคว้าเงินปึกใหญ่แล้วพยายามยัดใส่กระเป๋า แต่คิดว่ามันหนักเกินไป จึงหยิบเงินเพียง 30,000 หยวนใส่กระเป๋าแทน
จากนั้นเธอก็ค้นตู้เซฟและพบโฉนดที่ดินในที่สุด แน่นอนว่ามีโฉนดที่ดินมากกว่าหนึ่งฉบับ เพราะพ่อแม่ของเธอยังมีบ้านหลังอื่นอีกด้วย
เธอหยิบโฉนดที่ดินขึ้นมาพลิกดูทีละฉบับจนกระทั่งเจอโฉนดที่ดินของวิลล่าตระกูลหนิง เธอเปิดดูและพบว่าชื่อในโฉนดนั้นคือ หนิง หยุนชู จริงๆ