by 
ยามรักษาความปลอดภัยได้ยินเสียงหนิงซือฉีโวยวายอยู่ที่ทางเข้า จึงเรียกแม่บ้านมาอีกครั้ง แม่บ้านจึงตอบว่า “ถ้าเธอยังโวยวายอีก ก็ไล่เธอออกไปเลย”
“ดี.”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ลูกชายคนโตของตระกูลชุยจึงพูดกับลูกพี่ลูกน้องว่า “ทำไมเจ้าถึงยุยงให้เธอไปที่นั่นแล้วก่อเรื่องวุ่นวาย ถ้าเจ้าทำให้คนข้างในโกรธ เราทั้งคู่ก็จะไม่รอดพ้นไปได้”
จินพูดอย่างขมขื่นว่า “ตอนนี้เราจะกลัวอะไรกันอีก? เราเสียทั้งบริษัท บ้าน และรถไปแล้ว พวกเขาจะทำอะไรเราได้? พวกเขาจะทำให้เราตกงานได้ไหม? อย่างแย่ที่สุด เราก็แค่ไปเก็บเศษโลหะ เก็บเศษโลหะได้กำไรพอสมควรนะ”
“ผมเกรงว่าในอนาคตเราอาจจะไม่สามารถเก็บเศษโลหะได้เลย”
ท่านอาจารย์ชุยถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “เจ้าก็รู้ว่าคนพวกนี้เป็นอย่างไร ไปพาซือฉีลงมา ลงจากภูเขาไป และห้ามไม่ให้เธอสร้างเรื่องวุ่นวายที่นั่น”
บอสจินเม้มริมฝีปากและเงียบไป
“ลองคิดดูสิ เรายังต้องใช้เธอต่อสู้กับหนิงหยุนชูเพื่อให้เธอได้ครองตำแหน่งอย่างถูกต้อง เราเป็นแค่หลานชายของเธอ เราไม่สามารถเทียบกับลูกสาวของเธอได้”
หลังจากฟังคำแนะนำของลูกพี่ลูกน้องคนโตแล้ว บุตรชายคนโตของตระกูลจินก็เดินไปกับลูกพี่ลูกน้องและลากหนิงซือฉีออกไปอย่างแรง พร้อมทั้งปิดปากเธออีกครั้ง
คราวนี้ สองพี่น้องลากหนิงซือฉีลงมาจากภูเขา
หนิงซือฉีเป็นหญิงที่อ่อนแอ ไม่แข็งแรงเท่าลูกพี่ลูกน้องทั้งสองของเธอ หลังจากถูกลากไปพักใหญ่ เธอก็ยอมไปกับพวกเขาเพื่อทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น และหลังจากนั้นลูกพี่ลูกน้องทั้งสองจึงปล่อยเธอไป
เมื่อรู้ว่าตอนนี้เธอไม่มีอะไรจะมอบให้พวกเขาแล้ว และพวกเขาจะไม่เอาใจเธอเหมือนก่อน หนิงซือฉีจึงเดินตามพวกเขาไปอย่างเชื่อฟัง
คุณหญิงจ้านคนที่สองก็ทราบเรื่องที่หนิงซือฉีไปก่อเรื่องวุ่นวายที่คฤหาสน์โย่วโย่วเช่นกัน
ลูกสะใภ้ไม่อยากเจอหนิงซือฉี จึงปล่อยให้หนิงซือฉีงอแง ซึ่งก็คงอยู่ได้ไม่นานเกินสองสามนาที
วันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนสุขผ่านไปอย่างรวดเร็ว
วันจันทร์มาถึงแล้ว
กลุ่มวัยรุ่นที่ไปพักผ่อนที่รีสอร์ทเดินทางกลับเข้าเมืองในคืนวันอาทิตย์
เวลา 7:30 น. นิงหยุนชูขึ้นรถเพื่อไปร้านดอกไม้ ช่วงบ่ายเธอต้องไปบริษัท ซึ่งจะใช้เวลาหลายวัน
เธอคิดที่จะนำช่อดอกไม้จากร้านดอกไม้ไปให้กลุ่มบริษัทจ้าน บอกจ้านอี้เฉินว่าเธอจะไปทำงานต่างจังหวัดหลายวัน เพื่อปลอบใจเขาและป้องกันไม่ให้เขารู้สึกเศร้า
ทันทีที่ประตูวิลล่าเปิดออก หนิงซือฉีที่ซ่อนตัวอยู่ตรงทางเข้าก็ฉวยโอกาสรีบวิ่งเข้าไปข้างใน
หนิงหยุนชูยังคงสงบและสั่งให้คนขับหยุดรถเท่านั้นเอง
หลังจากคนขับจอดรถแล้ว เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิมและลดกระจกลงเท่านั้น
ไม่นานนัก เธอก็ได้ยินหนิงซือฉีตะโกนว่า “ปล่อยฉัน! ทำไมถึงไล่ฉันออกไป? นี่บ้านของฉัน! คนที่ควรออกไปคือหนิงหยุนชู! นี่บ้านของฉัน! เธอไม่ใช่คนในครอบครัวฉัน! เธอแค่มาอาศัยอยู่ในบ้านของฉันเฉยๆ!”
หนิงซือฉีรีบวิ่งเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลหนิง แต่โชคร้ายที่เธอวิ่งไปได้ไม่ไกลนัก แม่บ้านและคนรับใช้อีกคนก็คว้าตัวเธอไว้และลากเธอออกมา
หนิงซือฉียังคงดิ้นรนต่อไป
ฉันหนีไม่พ้น
วันนี้เป็นวันจันทร์ และญาติๆ กับป้าสองคนของเธอก็ไปทำงานกันหมด ดังนั้นจึงไม่มีใครไปกับเธอได้
ทันทีที่ฟ้าสว่าง เธอก็ยืนเฝ้าอยู่ที่ทางเข้าวิลล่า พยายามไม่ให้คนข้างในพบเห็น สุดท้าย เมื่อหนิงหยุนชูจะออกไป เธอก็รีบวิ่งเข้าไปทันทีที่ประตูวิลล่าเปิดออก คิดว่าตัวเองเข้าไปได้แล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าเหล่าคนรับใช้จะกล้ามาขัดขวางและไล่เธอออกไป
เมื่อเห็นว่าไม่มีหวังที่จะเข้าไปได้แล้ว หนิงซือฉีจึงรีบวิ่งไปที่หน้าต่างรถของหนิงหยุนชูด้วยความโกรธ เอื้อมมือเข้าไป และพยายามดึงผมของหนิงหยุนชู
หนิงหยุนชูไม่ได้มองหน้าเธอด้วยซ้ำ แต่เธอกลับคว้ามือของเธอไว้ได้อย่างแม่นยำ ป้องกันไม่ให้เธอดึงผมของเธอ
หนิงซือฉีถูกกระชากอย่างแรงจนกระแทกกับกระจกรถ และเธอก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทันที
“คนตาบอด ปล่อยฉันไป ปล่อยฉันไป!”
ชายตาบอดคนนี้แข็งแกร่งมาโดยตลอด
หนิงซีฉีเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนแล้ว
หญิงตาบอดถูกแม่สั่งให้ทำงานบ้านมากมาย ซึ่งทำให้เธอแข็งแรงมาก
หนิงหยุนชูไม่ยอมปล่อยมือ หนิงซือฉีจึงเอื้อมมืออีกข้างไปพยายามแกะมือของหนิงหยุนชูออก หนิงหยุนชูก้มหัวลงกัดหลังมือของหนิงซือฉีอย่างแรง ทำให้หนิงซือฉีร้องเสียงดังเหมือนหมูถูกเชือด
“หนิงหยุนชู พี่สาว พี่สาว ฉันจะไม่ดุเธออีกแล้ว ฉันจะไม่ตีเธออีกแล้ว ปล่อยมือเถอะ ปล่อยมือ มันเจ็บ มันเจ็บ!”
หนิงซีฉีเสียใจมากจนยอมแพ้
หนิงหยุนชูรอจนกระทั่งเธอร้องไห้และอ้อนวอนอยู่นาน ก่อนจะปล่อยมือและปากของเธอ
หนิงซือฉีดึงมือออก แล้วมือของเธอก็เริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
หนิงหยุนชูได้กัดมือของเธอจนเป็นรอยเลือด
ข้อมือที่ถูกจับนั้นถูกมัดจนแดงก่ำ
ชายตาบอดคนนี้ว่องไวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่?
เขาสามารถคว้าข้อมือของเธอได้อย่างแม่นยำและกัดหลังมือของเธอ
หนิงซือฉีจ้องมองน้องสาวด้วยสายตาขุ่นเคืองในรถ น้ำตาคลอเบ้า
ถ้าสายตาฆ่าคนได้ เธอคงฉีกหนิงหยุนชูเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว
“หนิงหยุนชู นี่คือบ้านของฉัน ฉันอยากกลับบ้าน คุณมีสิทธิ์อะไรมาแทนที่ทุกคนในบ้าน? คุณมีสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้ฉันเข้าไป?”
หนิงหยุนลงจากรถบัสแล้ว
หลังจากลงจากรถแล้ว เธอก็เดินอ้อมรถไปหาหนิงซือฉี
หนิงซือฉีจ้องมองหนิงหยุนชูอย่างเหม่อลอย สังเกตเห็นว่าเธอเดินได้อย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องแตะต้องรถเลยด้วยซ้ำ
หนิงหยุนชูมองเห็นมันหรือไม่?
คุณป้าบอกว่าคุณชายรองแห่งตระกูลจ้านได้เชิญศิษย์ของหมอชื่อดังมาทำการรักษาดวงตาของหนิงหยุนชู หายดีแล้วหรือยัง?
ศิษย์ของหมอผู้มีชื่อเสียงคนนั้น เก่งกาจจริงหรือ?
หนิงหยุนชูตาบอดมานานสิบปีแล้ว ป้าของเธอพาเธอไปหาหมอรักษาทุกที่แต่ก็ไม่ได้ผล แต่ศิษย์ของหมอเทพท่านนั้นกลับรักษาดวงตาของหนิงหยุนชูให้หายได้ในเวลาอันสั้น
หนิงซือฉียื่นมือออกไปโบกไปมาตรงหน้าหนิงหยุนฉู่ด้วยความลังเล
หนิงหยุนชูมองเธออย่างเงียบๆ
“มันยังเหมือนเดิม คุณมองไม่เห็นใช่ไหม?”
หนิงหยุนชูนิ่งเงียบ
เธอไม่ได้บอกว่าเห็นหรือไม่เห็น ปล่อยให้หนิงซือฉีเดาเอาเอง
“หนิงหยุนชู ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะเห็นหรือไม่เห็น นี่บ้านฉัน ฉันอยากกลับบ้าน เธอไล่ฉันไม่ได้หรอก อีกอย่าง หมาของเธอกัดฉัน เธอต้องชดใช้ให้ฉันด้วย!”
“ป้ากวนชดเชยให้คุณในคืนนั้นและอนุญาตให้คุณไปฉีดวัคซีนได้”
หนิงซือฉีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างโกรธเคืองว่า “หนิงหยุนชู ฉันบอกแล้วว่านี่คือบ้านของฉัน ฉันอยากกลับบ้าน และคุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉันไม่ให้กลับบ้าน! อย่าคิดว่าตระกูลหนิงเป็นของคุณ ถ้าเราขึ้นศาลกันจริงๆ ฉันจะได้ทรัพย์สินของครอบครัวมามากมาย”
“และบริษัทของตระกูลหนิงเป็นของพ่อแม่ฉัน ฉันจึงมีสิทธิ์ที่จะได้รับมรดก คุณเป็นแค่ลูกเลี้ยงของพ่อฉัน คุณมีสิทธิ์อะไรที่จะได้รับมรดกล่ะ?”
หนิงหยุนชูกล่าวอย่างใจเย็นว่า “คุณไปปรึกษาทนายความดูก็ได้ว่าฉันมีสิทธิ์ได้รับมรดกหรือไม่ บริษัทของตระกูลหนิงและวิลล่าหลังนี้เป็นของคุณจริงหรือ คุณควรไปเยี่ยมพวกเขาในคุกและถามพ่อแม่ของคุณว่าใครเป็นเจ้าของทั้งหมดนี้”
“บ้านหลังนี้เป็นมรดกที่พ่อฉันยกให้ คุณมายึดบ้านฉัน คุณอาศัยอยู่ในบ้านฉันมานานกว่าสิบหรือยี่สิบปีแล้ว คุณคิดว่ามันเป็นของคุณงั้นเหรอ? ใครกันแน่ที่ไม่สมเหตุสมผล? ใครกันแน่ที่กำลังยึดทรัพย์สินของใคร?”
หนิงซือฉีหน้าแดงด้วยความโกรธ “คุณพูดเหลวไหล บ้านหลังนี้จะเป็นของพ่อคุณได้อย่างไร? ต่อให้เป็นของจริง แม่ของฉันก็เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของพ่อคุณ เมื่อเขาตาย ทรัพย์สินของเขาก็จะตกเป็นของแม่ฉัน และแน่นอนว่ามันก็จะกลายเป็นบ้านของแม่ฉัน”