by 
“ฉันไม่ได้ทำให้หยางหยางตกใจ แต่ฉันคิดว่าอาจจะไม่ปลอดภัยที่จะอยู่ที่นั่นต่อไปแล้ว อย่าโกรธเลย เขาไม่ได้ทำอะไรฉัน”
Hai Ling ปลอบใจ Lu Dongming
สีหน้าของลู่ตงหมิงเคร่งเครียด “เขากำลังจับตาดูคุณอยู่”
ฉันเดาว่าหลังจากที่เธอลดน้ำหนักได้แล้ว ผู้ชายหลายคนคงจะหมายตาเธอ
เมื่อรู้ว่าเขาชอบเธอ แม้แต่คนที่กำลังจีบเธอ หรือแม้แต่คนที่สนใจไห่หลิงเพียงเล็กน้อย ก็ไม่กล้ามาแย่งเธอไปจากเขา
คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว อย่างเช่นไอ้ขี้เมานั่น กำลังจ้องมองไห่หลิงและพยายามฉวยโอกาสจากเธออย่างแน่นอน
ไห่หลิงเป็นของเขา!
เขาเฝ้ารอให้ไห่หลิงยอมรับเขามานานมากแล้ว เขาจึงไม่ยอมให้ใครมาแย่งชิงโอกาสนี้ไปก่อน
“ย้ายออกไปซะ เฮลิ่ง คุณต้องย้ายออกเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะจัดหาคนมาช่วยคุณย้ายของ”
หลู่ตงหมิงกล่าว
เขาหวังว่าไห่หลิงจะย้ายออกไปจากชุมชนตงซานโดยทันที
“ฉันบอกจ้านหยินไปแล้วว่าฉันจะซื้อบ้านของเขา แต่ตอนนี้ฉันยังจ่ายเงินเต็มจำนวนได้ไม่ได้ ฉันมีเงินไม่มากนัก ฉันต้องเก็บเงินไว้ใช้จ่ายสำหรับทั้งสองร้าน”
ลู่ตงหมิง: “…ไห่หลิง คุณเป็นผู้หญิงที่ดื้อรั้นที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลยจริงๆ”
เขาตกหลุมรักเธอเข้าโดยบังเอิญ
ด้วยสถานะและตำแหน่งของเขา เขาคงเคยเห็นผู้หญิงสวยอย่างน้อยเก้าสิบเก้าคน หรืออาจถึงร้อยคน แต่เขากลับไม่ชอบใครเลย อย่างไรก็ตาม เขากลับค่อยๆ รู้สึกดึงดูดใจไห่หลิงมากขึ้นเรื่อยๆ
เขาหลงรักเธออย่างหัวปักหัวปั่น
แต่เราก็ต้องยอมรับความดื้อรั้นและความไร้หนทางของเธอด้วยเช่นกัน
แม้แต่จ้านหยินเองก็คงทำอะไรไม่ได้ เพราะมีพี่สะใภ้ที่เอาแต่ใจและดื้อรั้นขนาดนั้น
นี่อาจเป็นครั้งแรกที่จ้านหยินอยากจะยกวิลล่าให้คนอื่น แต่ทำใจไม่ได้ที่จะทำเช่นนั้น
“จ้านหยินตกลงตามคำขอของคุณแล้วใช่ไหม?”
ลู่ตงหมิงถาม
เขารู้สึกว่าเพื่อนของเขาคงไม่เห็นด้วย
“จ้านหยินบอกว่าเขาอยากจะปรึกษาเรื่องนี้กับถงถง”
ลู่ตงหมิงกล่าวอย่างเข้าใจว่า “ก็เป็นเรื่องธรรมดา พี่เขยของคุณก็เลยโดนภรรยาบงการอยู่ดี”
เขามองไปที่ไห่หลิงแล้วพูดว่า “คนที่อยู่ใกล้หมึกจะเปื้อนดำ คนที่อยู่ใกล้สีแดงชาดจะเปื้อนแดง ฉันคงต้องถูกภรรยาบงการและเชื่อฟังเธอต่อไปในอนาคตสินะ”
ไห่หลิงกล่าวกับเขาว่า “ท่านประธานลู่ รีบทานอาหารเช้าเถอะ ถ้าเย็นแล้วจะเสียรสชาติ”
เธอดูเวลาอีกครั้งแล้วพูดกับลู่ตงหมิงว่า “คุณลู่ ร้านอาหารของฉันกำลังจะเปิดแล้ว ฉันจะไปก่อน ร้านเพิ่งเปิดเมื่อวานนี้เอง ช่วงนี้ฉันจะมุ่งเน้นไปที่ร้านอาหารค่ะ”
ไห่หลิงนำอาหารเช้ามาให้เขาด้วยตัวเอง และลู่ตงหมิงก็พอใจมากแล้ว
จากนั้นเขาก็พูดว่า “ลงมือเลย รีบจัดการให้เรียบร้อย จองโต๊ะให้ผมสำหรับมื้อกลางวัน ผมจะไปทานอาหารที่ร้านของคุณ และจะขอรับบัตรสมาชิกไปด้วยเลย จากนี้ไป ผมจะเป็นลูกค้าประจำที่ภักดีของร้านคุณตลอดไป”
ไห่หลิงยิ้มแล้วพูดว่า “เวลาคุณลู่มาทานอาหาร ฉันจะไม่คิดเงินคุณ คุณช่วยฉันชิมอาหารก็ได้ ฉันจะทำอาหารใหม่ๆ ทุกวัน แล้วคุณลู่ก็ชิมไปเรื่อยๆ จนกว่าจะบอกว่าอร่อย”
ลู่ตงหมิงหัวเราะ “ตกลง งั้นฉันจะไม่พูดจาอ้อมค้อมกับคุณแล้ว ต่อจากนี้ไป เมื่อใดก็ตามที่คุณเรียนรู้การทำอาหารจานใหม่ ฉันจะช่วยชิมและให้คำตอบที่ยุติธรรมที่สุดแก่คุณ”
ฉันคงไม่โกหกและบอกว่าอะไรบางอย่างอร่อยเพียงเพราะฉันรักเธอหรอกนะ
ถ้ามันอร่อยก็คืออร่อย ถ้าไม่อร่อยก็คือไม่อร่อย คุณต้องชี้ให้เธอเห็นเพื่อให้เธอแก้ไขและปรับปรุง