by 
ไป่ชิงเสวี่ยพยายามลุกขึ้นยืน เช็ดเลือดที่มุมปาก ดวงตาของเธอยังคงเย็นชาและแน่วแน่ ขณะที่เธอสร้างดาบน้ำแข็งขึ้นใหม่ในมือ แม้แสงของมันจะหรี่ลงแล้วก็ตาม “ฆ่าฉันสิ ถ้าอยากฆ่า ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ไม่มีสมาชิกตระกูลไป่คนไหนตายอย่างยอมจำนน”
“ดี! เจ้าช่างกล้าจริง!” หยูเฉินจื่อเยาะเย้ย “งั้นข้าจะให้ตามที่เจ้าขอ!”
พลังดาบสีฟ้าควบแน่นอีกครั้ง แผ่รัศมีแห่งการทำลายล้าง และฟาดฟันลงมา
เขาปล่อยการฟันดาบครั้งนี้ด้วยความโกรธเกรี้ยว ไม่ยั้งมือ ตั้งใจจะฆ่าไป๋ชิงเสวี่ยให้ตายคาที่!
เมื่อรู้ว่าตนเองไร้ทางต่อต้าน ดวงตาของไป๋ชิงเสวี่ยจึงฉายแววมุ่งมั่น เธอเตรียมที่จะต่อสู้จนตายและทำร้ายคู่ต่อสู้ให้บาดเจ็บสาหัส
ในช่วงเวลาวิกฤตนี้
“บzzz—!”
เสาแสงสีทองที่อยู่ไม่ไกลนักพลันเปล่งแสงสว่างจ้าออกมาอีกครั้ง
คราวนี้แสงไม่ได้พุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกต่อไป แต่แปลงร่างเป็นลำแสงสีทองที่เข้มข้นมาก มาถึงก่อนแม้จะล่าช้า และพุ่งเข้าใส่ด้านข้างของพลังดาบสีฟ้าของหยูเฉินจื่อที่กำลังฟาดฟันเข้าหาไป๋ชิงเสวี่ยด้วยความแม่นยำอย่างสมบูรณ์แบบ
“แคล้ง—!”
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับโลหะกระทบกัน
ลำแสงสีทองได้เบี่ยงเบนพลังงานดาบสีฟ้าที่ดูเหมือนจะทำลายไม่ได้ ทำให้มันพุ่งชนแม่เหล็กที่อยู่ใกล้เคียงและทำให้แม่เหล็กสีดำขนาดสูงหลายเมตรแตกเป็นเสี่ยงๆ!
“ใครกัน?!” หยูเฉินจื่อทั้งตกใจและโกรธจัด ทันใดนั้นก็หันศีรษะไปมองทางเสาแสงสีทอง
เส้นสีขาวพาดผ่านขอบฟ้าทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือด้วยความเร็วที่เหนือความเข้าใจ
นั่นไม่ใช่เพียงแค่เส้นแสง แต่เป็นลำแสงที่อัดแน่นถึงขีดสุด ประกอบไปด้วยพลังดาบล้วนๆ! ทุกที่ที่ลำแสงนั้นผ่านไป หมอกพิษในท้องฟ้าก็ถูกฉีกกระชากและชำระล้างด้วยพลังงานอันแหลมคมที่มองไม่เห็น เหลือไว้เพียงร่องรอยสุญญากาศที่สั้นแต่ชัดเจน!
“นี่มัน… การแปลงพลังดาบเป็นสายรุ้งงั้นเหรอ?! เจตจำนงดาบที่บริสุทธิ์เหลือเกิน!” หยูเฉินจื่อตกตะลึงอย่างมาก วิชาดาบของผู้มาใหม่คนนี้ ทั้งความบริสุทธิ์และความเร็ว ทำให้ผู้ฝึกฝนแก่นทองอย่างเขารู้สึกเกรงขาม
ในชั่วพริบตา ดาบสายรุ้งสีขาวก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและปรากฏขึ้นเหนือสนามรบ มันไม่ได้โจมตีหยูเฉินจื่อโดยตรง แต่กลับวนเวียนอยู่รอบบริเวณที่ไป่ชิงเสวี่ยอยู่ วาดเส้นโค้งที่สมบูรณ์แบบด้วยความเบาและรวดเร็ว
“บzzz—!”
ในขณะที่ส่วนโค้งก่อตัวขึ้น ม่านแสงสีฟ้าอมเขียวใสราวกับปีกจักจั่นแต่แผ่รัศมีเย็นยะเยือกราวกับดาบก็ปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุ คอยปกป้องไป๋ชิงเสวี่ยและเสี่ยวเสวี่ยที่อยู่ภายในอย่างมั่นคง
พลังดาบสีฟ้าอมเขียวที่หน่วงเวลาของหยูเฉินจื่อพุ่งเข้าใส่ม่านดาบสีฟ้าอ่อน ทำให้เกิดเสียงระเบิดเบาๆ ม่านดาบสั่นไหวอย่างรุนแรง เกิดเป็นคลื่นนับไม่ถ้วน แต่ก็ทนทานต่อการโจมตีได้โดยไม่แตก!
“ใครอยู่ตรงนั้น?!” หยูเฉินจื่อตะโกนด้วยความตกใจและโกรธ ดวงตาจ้องไปยังแหล่งกำเนิดแสงดาบ
ดาบสายรุ้งลอยอยู่ แสงของมันอ่อนลง เผยให้เห็นร่างภายใน เป็นเด็กหนุ่มที่ดูอายุไม่เกินสิบหกหรือสิบเจ็ดปี!
ชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวนวลเรียบง่าย แขนเสื้อมีลักษณะคล้ายดาบ ท่าทางของเขาสง่างามราวกับต้นสน ใบหน้าของเขายังคงดูอ่อนเยาว์เล็กน้อย แต่หล่อเหลาเป็นพิเศษ โดยเฉพาะดวงตาที่ใสและสดใส แต่ในขณะนี้กลับแฝงไปด้วยความเย็นชาและเฉียบคมที่ไม่เข้ากับวัยของเขา ราวกับดาบเย็นชาที่ซ่อนอยู่ในฝัก
เขาไม่ได้ยืนอยู่บนดาบบิน แต่กำลังลอยอยู่กลางอากาศ รุ้งดาบอันน่าอัศจรรย์ที่เขาเพิ่งเห็นดูเหมือนจะเป็นการแสดงออกถึงเจตจำนงแห่งดาบของตัวเขาเอง
ข้างๆ เขา ดาบยาวพร้อมฝักที่ยังติดอยู่ลอยอยู่อย่างเงียบๆ ฝักนั้นเก่าแก่และมีสีฟ้าอ่อน มีลวดลายน้ำแข็งจางๆ ล้อมรอบ แม้ว่าจะยังไม่ได้ชักดาบออกมา แต่ก็แผ่พลังดาบอันน่าสะพรึงกลัวออกมาแล้ว ทำให้ขนลุกซู่
สายตาของชายหนุ่มเหลือบมองไปยังไป๋ชิงเสวี่ยที่บาดเจ็บสาหัสและอ่อนแรงอยู่เบื้องล่าง แววตาของเขาฉายแววเจ็บปวดและโกรธแค้น จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองหยูเฉินจื่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา น้ำเสียงของเขาชัดเจนแต่แฝงไปด้วยความน่าสะพรึงกลัวว่า “ตระกูลหยูแห่งจื่อเซียว ช่างมีบารมียิ่งใหญ่! เจ้าผู้ที่ทำร้ายน้องสาวของข้าสมควรตาย”
เสียงของเขาไม่ดังมาก แต่ก็ดังไปถึงหูทุกคนอย่างชัดเจน และแฝงไปด้วยความมุ่งมั่นอย่างแน่วแน่
“พี่สาวเหรอ?” หยูเฉินจื่อตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจความหมาย ดวงตาของเขาฉายแววอาฆาตยิ่งกว่าเดิม “เจ้าเป็นทายาทของตระกูลไป๋งั้นหรือ? น้องชายของไป๋ชิงเสวี่ย?”
เขาใช้สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ตรวจสอบเด็กชายและรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย แม้ว่าออร่าของเด็กชายจะเฉียบคมอย่างยิ่งและเจตนาดาบของเขานั้นบริสุทธิ์อย่างน่ากลัว แต่ความผันผวนของพลังวิญญาณบ่งชี้ว่าระดับการฝึกฝนของเขายังไม่ถึงขั้นการก่อแก่น แต่เป็นเพียงระดับสูงสุดของขั้นการสร้างรากฐานเท่านั้น
เด็กฝึกหัดจากโครงการก่อตั้งโรงเรียนจะมีประโยชน์อะไร ไม่ว่าพรสวรรค์ด้านการฟันดาบของเขาจะสูงส่งแค่ไหนก็ตาม?
“ไอ้เด็กเหลือขอ!” หยูเฉินจื่อกลั้นความหนาวเย็นที่อธิบายไม่ได้ในใจไว้ แล้วเยาะเย้ย “แค่ผู้ฝึกฝนระดับสร้างรากฐานยังกล้าพูดจาไร้สาระต่อหน้าข้าหรือ? ดีเลย วันนี้ข้าจะจับตัวเจ้ากับน้องชายของเจ้าส่งไปนรกให้ไปอยู่กินกัน!”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ หยูเฉินจื่อก็ลงมือแล้ว
เขารู้ดีว่าผู้ฝึกฝนวิชาดาบมีพลังโจมตีที่น่าทึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเจตนาในการใช้ดาบของชายหนุ่มผู้นี้บริสุทธิ์มาก เขาจึงไม่สามารถปล่อยให้ชายหนุ่มผู้นี้ชักดาบออกมาได้อย่างง่ายดายเด็ดขาด
เขาประสานมือเข้าด้วยกัน และทันใดนั้นหอกสายฟ้าขนาดมหึมาสามเล่มที่ประกอบด้วยสายฟ้าสีฟ้าล้วนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา หอกแต่ละเล่มเต็มไปด้วยพลังทำลายล้างอันรุนแรง ก่อตัวเป็นรูปสามเหลี่ยม ฉีกกระชากอากาศ และพุ่งเข้าหาเด็กชายด้วยเสียงคำรามที่ดังสนั่น
เขาเอาจริงเอาจังกับการโจมตีครั้งนี้ โดยตั้งเป้าที่จะโจมตีให้ถึงตาย!
เมื่อเผชิญหน้ากับเวทมนตร์สายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวที่ผู้ฝึกฝนแก่นทองคำปลดปล่อยออกมาด้วยความโกรธ ชายหนุ่มยังคงนิ่งเฉย ไม่แม้แต่จะเหลือบมองหอกสายฟ้าที่พุ่งเข้ามาหาเขา
เขาเพียงแค่เหยียดมือขวาออกไป นิ้วชี้และนิ้วกลางประกบกัน ทำเป็นท่าทางคล้ายนิ้วชักดาบ แล้วค่อยๆ เลื่อนมือลงไปหาดาบยาวโบราณที่ลอยอยู่ข้างๆ ตัวเขา
“เจิ้ง—!”
เสียงคำรามของดาบที่ดังก้องกังวานดุจเสียงคำรามของมังกร ดังก้องไปทั่วฟ้าดิน
ฝักดาบสีฟ้าอ่อนหลุดออกโดยอัตโนมัติ เผยให้เห็นดาบยาวสามฟุตที่ใสราวกับน้ำแข็งและมีประกายระยิบระยับคล้ายน้ำบนใบดาบ
ทันทีที่ดาบยาวปรากฏขึ้น อุณหภูมิโดยรอบก็ลดลงอย่างรวดเร็ว และความชื้นในอากาศก็ควบแน่นกลายเป็นผลึกน้ำแข็งเล็กๆ ร่วงลงมา!