บทที่ 1311 ล่าถอยเมื่อเผชิญกับความยากลำบาก
เสียงที่ดังชัดเจนและไพเราะ ดุจเสียงนกร้องในลำธารบนภูเขาในยามเช้าตรู่ ทำให้ผู้คนรู้สึกชื่นบานแม้จะไม่เห็นตัวผู้ฟังก็ตาม ซ่งเจียหยูมองไปทางต้นเสียงและมองเห็นหญิงสาวสวยสวมกระโปรงสีขาวครีมยาวถึงเข่าพร้อมแขนผู้ชายอยู่ในมือปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอ รูม่านตาของเธอหดตัวลง ไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนั้นโดดเด่นมากนัก แต่เป็นเพราะผู้ชายที่เธอกอดอยู่คือทงหยวน ซึ่งเธอไม่ได้เจอมาเป็นเวลานานแล้ว เมื่อดวงตาของทงหยวนสบกับซ่งเจียหยู เขาก็เม้มริมฝีปาก …
