นิยายครอบครัว อ่านนิยาย นิยายจีน นิยายแปล นิยายออนไลน์
เธอแต่งงานกับเขามาได้สามปีแล้ว เมื่อเธอประสบความสำเร็จ เธอไม่ชอบเขาที่ขี้เกียจและไร้ประโยชน์ และในที่สุดก็ฟ้องหย่า เธอไม่รู้เลยว่าทุกสิ่งที่เธอมีเป็นของเขามอบให้
ประติมากรรมน้ำแข็งเปล่งประกายเย็นยะเยือกในสายลมเย็น และใบหน้าของทหารที่ถูกแช่แข็งอยู่ในผลึกน้ำแข็งดูน่าเกลียดน่ากลัว ราวกับว่าพวกเขายังคงบอกเล่าถึงความเจ็บปวดแสนสาหัสที่พวกเขารู้สึกก่อนที่จะถูกแช่แข็ง หลี่ กวงหลงจ้องมองประติมากรรมน้ำแข็ง ลูกกระเดือกของเขากลิ้งไปมาสองสามครั้ง และเขาบังคับตัวเองให้ระงับความสั่นไหวในหัวใจเอาไว้ เขายกมือขึ้นลูบแขนที่ยังแข็งอยู่ ผิวบริเวณที่หมอกเพิ่งผ่านไปยังคงเป็นสีม่วงอมฟ้าอ่อนๆ และความหนาวเย็นดูเหมือนจะซึมซาบเข้าสู่กระดูก …
ก่อนที่เมฆสีเทาตะกั่วจะจางหายไปจากใบเรือของ Jingtao น้ำแข็งที่แตกบนผิวน้ำทะเลก็กระแทกตัวเรือพร้อมกับคลื่น ทำให้เกิดเสียงดังกรอบแกรบ หลี่ กวงหลงเอนตัวพิงข้างเรือซึ่งเย็นสบายด้วยลมทะเล และมองดูโครงร่างของเกาะที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างกะทันหัน โดยมีร่องรอยของความสุขฉายวาบผ่านดวงตาของเขา หลังจากเผชิญกับการโจมตีจากสัตว์ประหลาดปูขนาดยักษ์และต้องรับมือกับเข็มขัดหมอก ในที่สุดพวกเขาก็พบร่องรอยของเกาะเผิงไหล …
การรอคอยนี้กินเวลานานถึงสามวันสามคืน การสลับกลางวันและกลางคืนบนเกาะนี้รวดเร็วอย่างน่าขนลุก ตอนกลางวันแดดจ้าราวกับกลางฤดูร้อน แต่พอเที่ยงคืนจะเห็นหิมะตกเต็มท้องฟ้า ทหารผลัดกันเฝ้าอยู่นอกสนาม มองดูดอกผักบุ้งที่รั้วบานและเหี่ยวเฉา และตะกร้าห่านป่าในสนามว่างเปล่าและเต็มไปหมด แต่พวกเขาไม่เคยเห็นเด็กน้อยอีกเลย และไม่ได้รอสิ่งที่เรียกว่าอมตะด้วย บางคนเริ่มกระซิบกันว่าที่จริงแล้วนี่คือเกาะร้างและเด็กๆ …
ทันทีที่กัปตันจางบินออกจากห้องโถง ลานทั้งหมดก็ดูเหมือนจะหยุดชะงัก อาวุธในมือของทหารตกลงสู่พื้นพร้อมเสียงดังโครมคราม ดวงตาของพวกเขาขยายกว้างด้วยความกลัวอย่างที่สุด และหลายคนก็ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ข้อเท้าของพวกเขาไปกระแทกกับรั้วไม้ไผ่และส่งเสียงเบาๆ แต่ไม่มีใครกล้ามองลงไป ดาบของหลี่จวินถังสั่นไหวพร้อมกับเสียง “หึ่ง” เขากำด้ามดาบแน่นเพื่อไม่ให้หลุดจากมือ …
สีหน้าของหลี่จวินถังดูเคร่งขรึม เขาไม่กล้าอยู่ต่ออีกต่อไป จึงรีบนำคนของเขาถอยกลับไปยังที่ปลอดภัย หลังจากที่พวกเขาออกไปจากบริเวณแปลกๆ นั้นแล้ว ทุกคนจึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ ดังคำกล่าวที่ว่า การเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวสามารถส่งผลกระทบต่อร่างกายทั้งหมดได้ เมื่อกี้นี้ ทหารเพียงคนเดียวแตะดอกไม้ …
หลี่จวินถังยืนอยู่ข้างเรือ มองไปที่เกาะแห่งความฝันตรงหน้าเขา และหายใจอย่างระมัดระวัง แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านกิ่งก้านของต้นไม้โบราณสูงตระหง่าน สาดแสงเป็นจุดๆ ลงบนพื้นมอส อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมแปลกตาของดอกไม้ หอมหวานราวกับน้ำผึ้ง ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นสบายเล็กน้อย ทหารที่อยู่ข้างหลังเขาไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป …
กองเรือของหลี่จวินถังถูกทำลายอย่างบ้าคลั่งในเขตมรณะเหมือนใบไม้ที่ถูกคลื่นซัดเข้าใส่ คลื่นยักษ์ซัดเข้าหาฝั่งราวกับเนินเขาที่เคลื่อนตัว ซัดเข้าหาฝั่งเป็นระลอกๆ ทำให้เกิดเสียงดังสนั่น เรือสั่นอย่างรุนแรง ราวกับว่าจะพังทลายลงในวินาทีถัดไป และเสียงครวญครางของแผ่นไม้กระดานก็ดังขึ้นทีละเสียง ราวกับเป็นสัญญาณบอกถึงการทำลายล้างที่กำลังจะมาถึง ทหารคนหนึ่งถูกคลื่นยักษ์ซัดขึ้นไปในอากาศ เขาโบกแขนอย่างสิ้นหวัง …
“ไม่ต้องห่วงฉัน! กองกำลังทั้งหมดโจมตี! เราต้องกำจัดสัตว์ประหลาดตัวนี้ให้ได้!” หวันจงเอนตัวพิงด้านข้างของเรือที่แตกหัก บาดแผลที่หลังของเขายังคงมีเลือดไหลอยู่ แต่เขาไม่สนใจเลยและสั่งทหารของเขาให้โจมตีสัตว์ประหลาดยักษ์ต่อไปเพื่อความปลอดภัย ในที่สุด ภายใต้การไล่ล่าอย่างไม่ลดละของทหารจำนวนมาก สัตว์ประหลาดปูขนาดยักษ์ในที่สุดก็หยุดเคลื่อนไหวและสูญเสียพลังชีวิตไปโดยสิ้นเชิง หวันจงถอนหายใจยาว …
ในขณะที่กรงเล็บยักษ์ฟันลงมา แขนข้างหนึ่งของ Wanzhong ก็คว้าโซ่ของเครื่องกว้านทันที แขนเสื้อซ้ายที่ว่างเปล่าของเขาพลิ้วไหวไปตามแรงลมแรง เส้นเลือดปูดโปนบนแขนขวาข้างที่เหลือ เขาพันโซ่เหล็กหนาเท่าชามรอบเอว พยายามดึงเรือที่เอียงกลับไปครึ่งนิ้ว “สร้างรูปแบบโซ่เหล็ก!” เสียงคำรามของ …
ในขณะนี้ กองเรือของหลี่ กวงหลงกำลังแล่นเข้าสู่เขตหมอกหนาในทะเลจีนตะวันออก เมฆสีเทาตะกั่วลอยต่ำ และแม้แต่ลมทะเลที่มีกลิ่นเค็มยังมีกลิ่นแปลกๆ เหมือนสนิม เขาหยุดอยู่ที่ดาดฟ้าหลักของเรือ “Jingtao” หมุนหมากรุกหยกสีขาวระหว่างปลายนิ้ว มองดูระดับน้ำทะเลเบื้องหน้าเขาที่ถูกหมอกกลืนกิน …
by