บทที่ 2349 สามีของฉันเป็นมหาเศรษฐี
“เด็กทุกคนก็เป็นแบบนั้นแหละ” ป้าเหลียงหัวเราะแล้วพูดว่า “พอเขาโตขึ้นอีกหน่อยก็คงจะดีกว่านี้ หยางหยางไม่อยากไปโรงเรียนอนุบาล แต่เขาก็ไม่ร้องไห้หรืองอแง อย่างมากก็แค่เดินช้าลงและอืดอาดเท่านั้นเอง ขนาดคุณหนูไห่ผู้มีอารมณ์ดีอย่างเธอยังทนความอืดอาดของเขาไม่ไหวเลย” “หยางหยางมักลังเลก่อนออกจากบ้าน และเขากลัวว่าจะไปสายเสมอ โดยบอกว่าเขาจะอับอายถ้าไปสาย” …
